پوشاک مردم کرمان

ماج
پاپوشهای مردانه:

گيوه ، ساغری ، ارسی ، زنگال ، قندر (qondere) ، شاپسند . گيوه: اين کفش از دو قسمت روار (ravar) که از نخهای پنبه ای و تخت که از نوارهای پارچه ای اصطلاحاً لته (late) تهيه می شده است. تخت آن توسط تخت کشها از پارچه های کهنه که اغلب کرباس بوده با چسب سريش و يک بند چرمی درست می شده است. روية آنها توسط زنان با نخهای نازک پنبه ای و با سوزن بافته می شده و در نهايت توسط کفش دوز رويه و تخت بهم وصل می شده است.. ملکی: نوع ديگری گيوه بوده با اين تفاوت که ظريفتر و گرانقيمت تر بوده است. دورتادورشان با دو لاية چرم و تيماج دوخته می شده و برای تزئين روی تيماج از نخهای موم زده استفاده می کردند که به آن خاک اندازی می گفته اند. . شاپسند (sâpesand): اين کفش نيز بدون ساق بوده و در طبقات بالای جامعه (مرفه) از پوست شکار (گوسفند کوهی) و در طبقات پائين و متوسط از چرم گوسفند معمولی تهيه می شده است.. ارسی (oresi): کفشی است تمام چرم که هم زنان و هم مردان آن را به پا می کردند. اين پاپوش مخصوص طبقات اعيان جامعه و به عنوان کفش مجلسی محسوب می شده است. پشت اين کفشها باز و جلو آن بسته بوده که بدون پاشنه و گاهی پاشنه ای کوچک داشته است. تخت اين کفشها از چند لايه چرم و تيماج تهيه می شده است
زنگال (zangâl): اين پاپوش دارای يک پاشنة cm 15-10 بوده و نوک آن تيز و باريک و کف و روار آن مانند ارسی و شاپسند بوده است. اين پاپوش چکمه مانند بوده و ساق آن تا پائين زانو می رسيد. بيشتر نظاميان به پا می کردند.. پاپيچ يا مچ پيچ: اين پاپوش تا حدود 50 سال پيش در کرمان رايج بوده و به غير از نظاميان که هميشه استفاده می کردند ، عامه مردم در زمستانها يا در هنگام کشاورزی يا شکار از آن استفاده می نمودند. مچ پيچها اصولاً از پارچه های پشمی و ابريشمی به عرض cm 15-10 و به طول تقريبی m 5-4 از مچ پا تا زير خم زانوها پيچيده می شده است. در سيرجان به پاتو (pâtu) و در بين زرتشتيان به پاتابه (pâtâbe) معروف بوده است.. جوراب: در گذشته جورابها بدون کف و پاشنه بوده که بوسيلة يک نخ به دور پا پيچيده می شده است. اين جورابها در جلو و پاشنه با نقشهايی از گل و بوته تزئين می شده است. از جنس پنبه و پشم تهيه می شدند